De fraude met het Europees coronaherstelfonds (RRF) van 650 miljard euro, waarvan bijna 300 miljard aan leningen betaald is en ruim 350 miljard aan subsidies, laat nog te wensen over. Nederland staat onderaan in de lijst met fraudemeldingen.
Weliswaar is er een verbetering in de afhandeling, stelt de Europese Rekenkamer, maar die volstaat allerminst. De tekortkomingen bij het opsporen, melden en corrigeren van fraude zijn evident: te weinig regels voor terugvordering en gebrekkige naleving en rapportage daarvan.
“De auditors stelden vast dat de hoge vereisten van de EU voor de fraudebestrijdingssystemen van de lidstaten, zoals vastgelegd in de RRF-verordening, niet voldoende gedetailleerd waren. De Commissie heeft vervolgens maatregelen genomen om de vereisten door middel van bilaterale financieringsovereenkomsten aan te scherpen.
Toch waren de vereisten toen nog steeds niet duidelijk genoeg wat betreft de aard van de nationale fraudebestrijdingscontroles. Haar controles van de nationale systemen kunnen wel bijdragen tot verbeteringen, maar wat de RRF betreft liet haar controle te wensen over.
Zo heeft zij niet de verantwoordelijkheden van alle nationale RRF-autoriteiten volledig onder de loep genomen. Bovendien heeft de Commissie in tien landen haar controles pas na de eerste ronde uitbetalingen afgerond, terwijl ze destijds nog onvoldoende bewijs had dat de nationale fraudebestrijdingssystemen doeltreffend functioneerden.”
De belangrijkste punten uit het complete verslag van februari 2026:
- Omvang van RRF-fraude kan niet nauwkeurig worden bepaald
- Fraudebestrijdingsvereisten voor de lidstaten zijn niet duidelijk genoeg
- Veel lidstaten maken onvoldoende gebruik van datamining voor het opsporen van fraude
- Teruggevorderde frauduleuze bedragen hoeven niet te worden teruggestort in de EU-begroting
Nederland heeft de minste fraudemeldingen
